Verslag Kamp 2011 Koningshaven en Binnenstad

Altijd zijn er weer nieuwe ouders die zich vrijwillig willen inzetten om een handje te helpen bij het Kamp. Maar liefst vier nieuwe leden sloten zich aan bij de Kampcommissie. Naast de ervaren leden, die nu al voor de vierde keer de organisatie op zich namen, was dit een welkome aanvulling. Dat zorgde voor nieuw elan in de keukenploeg en in de activiteitenploeg. Daarnaast was er ook weer de onmisbare jeugdleiding, daar zijn de ouders niks bij.

Ook veel nieuwe kindergezichten. In totaal deden 69 kinderen tussen de 9 en 12 jaar mee. Voor sommigen was het kamperen in een heuse tent ook nieuw. Hoe zit dat nu allemaal in een tent?? Waar zijn de voorzieningen?? Driftig werd gezocht naar het stopcontact voor de luchtbedpomp. Vroeger zeker teveel teletubbies gekeken, alsof ze hadden verwacht dat ook op het LONGA-terrein de elektriciteit uit het gras omhoog komt ploppen.

Vrijdagavond zorgde het Chaos-spel voor een prettige wanorde. De opdrachten in de enveloppen waren verstopt over het hele terrein. De kinderen vlogen in teams over de grasvelden, onder de struiken, op de tribune en langs de paden. Hoeveel woorden zitten er in het woord ‘scheidsrechterfluitjes’; hoeveel stoelen staan er op de tribune van LONGA, speel een sportverslaggever na; vul een fles met water (met de mond), raad het aantal bonen in de pot en nog veel meer. En dan de uitkomsten melden bij de jury.

Bij het kampvuur werd er door elke groep nog een slotact gegeven. Samen zingen was de opdracht. Je kon kiezen uit meerdere hits. ‘We are the champions, no time for losers’ was de nummer-één-hit die luidkeels ten gehore werd gebracht door menig groepje. En… alsof ze tijdens het avondeten nog niet genoeg friet, kip en salade naar binnen hadden gewerkt, was er een run op de marshmellows. Een van de ouders dacht slim te zijn, door de bak met marshmellows hoog boven haar hoofd te houden, zodat de kinderen er nog even niet bij zouden kunnen. Maar ze waren haar te slim af: gewoon onder haar arm kietelen, dan laat ze die bak vanzelf wel los!

De nacht, vraagt u zich af? Hoezo nacht? Moeten we al gaan slapen dan? Ik dacht het niet! Als je al wilde slapen, of zelfs als je al sliep, was er altijd nog de jeugdleiding, die je weer wakker hield. Ze vinden het zelf veel te leuk om de boel aan de gang te houden. Gaat die puberteit dan nooit over?

Na het ontbijt weer spelen, klieren en voetballen. En ze gingen er toch weer tegenaan, ondanks vermoeidheid.

Wij zijn trots op de kids, die het weer goed gedaan hebben. Leuk zo’n meute bij elkaar. En… volgend jaar weer!

Iedereen die meegeholpen heeft: van harte bedankt voor de gezellige samenwerking.